سفر معنوی: از مثنویِ مولانا، قسمت ۲ از ۲

«نان بر سفره جماد و است و گران؛ در بن بنی‌آدم او گردد روان، در بن آدم شود او جان پاک. ز ان کمالی که ندارد هیچ خاک؛ ای برادر تو همان اندیشه‌ای مابقی خود استخوان و ریشه‌ای.»