รายละเอียด
ดาวน์โหลด Docx
อ่านเพิ่มเติม
ตอนนี้คุณ (ผีก่อกวน) ต้อง ตอบคำถามเพิ่มเติมอีกสองสามข้อ ให้ฉัน เกี่ยวกับเรื่องต่าง ๆ ที่คุณทำกับทีมงานของฉัน คนงานของฉัน และชาวสุนัขของฉัน และชาวนกของฉัน — คุณรังแกพวกเขา และอื่น ๆ อีกมากมาย คุณบิดเบือนพวกเขา เปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็น แบบที่ไม่ใช่ตัวพวกเขาเอง – หรือคุณทำให้พวกเขาป่วย ทำให้พวกเขาเจ็บป่วยและอื่นๆ อีก ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของคุณ – ฉันหมายถึงคุณและคนของคุณ ใช่หรือไม่? คำเดียว” พวกเขาก้มศีรษะลง คุกเข่าบนพื้น และกล่าวว่า “ครับ โปรดยกโทษให้เราด้วย เราจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว” “ตกลง ฉันเชื่อคุณ เพราะนี่ เป็นโอกาสเดียวของคุณแล้ว โอเคนะ? หลังจากนี้ หากคุณยังคง กระทำความชั่วต่อไป แม้เพียงความชั่วเล็กน้อย ระดับนาโนมิลลิเมตร คุณก็จะสูญเสียโอกาสทั้งหมด และจะถูกทำลายล้างไป เข้าใจไหม?” พวกเขาโค้งคำนับและพูดว่า "ครับ" “เอาล่ะ ตอนนี้ทุกคนแยกย้ายกันไป พยายามทำอย่างเต็มที่ จงอธิษฐานต่อพระเจ้า ต่อเหล่านักบุญ เพื่อขออภัยโทษ ขออภัยโทษ อภัยโทษให้แก่คุณ และช่วยให้คุณฟื้นคืน คุณธรรม ความกล้าหาญ และ ตัวตนที่ดีงามของคุณกลับคืนมา ขอให้คุณโชคดีทุกประการ ฉันจะสนับสนุนพวกคุณด้วย พลังของฉันจะช่วยคุณ ให้ทำความดี เพื่อไถ่บาปจิตวิญญาณของคุณ เพื่อฟื้นคืนบุญกุศล และศักดิ์ศรีของคุณ ขอพระเจ้าอวยพร” ฉันลืมบันทึกเรื่องนี้ไป: ฉันบอกว่า "ที่ทำให้ฉันให้อภัยพวกคุณได้ง่าย ขนาดนี้ ก็เพราะมนุษย์นี่แหละ อย่าคิดว่าตัวเองมีคุณความดี มากพอที่จะจำคำว่า ‘การให้อภัย’s ได้ด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึง เรื่องการได้รับการให้อภัยเลย เพราะว่ามนุษย์ ด้วยอิทธิพลของคุณ และองค์ประกอบที่ไม่ดีอื่น ๆ อีก ทำให้พวกเขาแยกจากกัน ในความรัก ทำให้พวกเขาลืมพระเจ้า ทำให้พวกเขาลืม การเสียสละทั้งหมด ของปรมาจารย์ในอดีต และนักบุญและปราชญ์ทั้งหลาย ในจักรวาลทั้งหมด ทำให้พวกเขาทำสงครามกัน ระหว่างกัน เพื่อนบ้านต่อสู้กันเอง ฆ่าฟันกัน โดยไม่กระพริบตา พัฒนาอาวุธที่ร้ายแรง มากขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่รู้สึกสะท้านแม้แต่น้อย ถึงเข็มที่ปักอยู่ในหัวใจพวกเขา ฆ่าแม้กระทั่งลูกของตัวเอง และอื่น ๆ อีกมากมาย และรบกวนการทำงานของฉัน ทำให้สันติภาพล่าช้า ทำให้ จิตวิญญาณกลับบ้านล่าช้า ก็เพื่อประโยชน์ของมนุษย์ – เพื่อไม่ให้พวกเขาตกอยู่ใน กับดักอันน่ากลัวเหล่านี้อีกต่อไป เพราะด้วยอิทธิพลของคุณ ฉันจึงต้องการช่วยเหลือมนุษย์ นั่นคือเหตุผลที่ฉันให้อภัย พวกคุณและพวกพ้องทั้งหมด และสร้างภพภูมิทางจิตวิญญาณ ที่ดี สงบสุข เปี่ยมสุข และงดงามให้แก่พวกคุณ ดังนั้นคุณต้องขอบคุณ มนุษย์ที่ให้อภัยคุณ และช่วยเหลือ มนุษย์ทุกคนเท่าที่จะทำได้ ให้ดำเนินไป ตามวิถีทางของพระเจ้า รักษาศีลห้า รับประทานอาหารวีแกน และเป็นผู้มีสันติสุข แล้วคุณจะได้สะสมบุญกุศล เพื่อไปสู่ดินแดนอันแสนวิเศษ ที่ฉันได้สร้างไว้ให้คุณ ด้วยพระคุณของพระผู้ทรงอำนาจ พระบิดา พระมารดา พระเจ้า มาปา จงจำไว้เสมอว่า จงขอบคุณพระเจ้า ผู้ทรงฤทธานุภาพไว้ในใจเสมอ ตอนนี้รวมถึงสามพระองค์ แน่นอน และขอบคุณนักบุญ และปราชญ์ทั้งหลาย และขอบคุณมนุษย์ทุกคน ใช่แล้ว ฉันยังบอกพวกเขาด้วยว่า ผู้นำควรเป็นคนที่ ดูแลประชาชนของตน ผู้ติดตามของตน ทำให้พวกเขามีความสุข ช่วยให้พวกเขามีความอุดมสมบูรณ์ ในทุกสิ่งที่ดี ที่พวกเขาต้องการในการดำรงชีวิต ไม่ใช่มีอิทธิพลต่อพวกเขาในทางที่ผิด จนกระทั่งแม้แต่อากาศก็เลวร้าย พืชผลก็ถูกน้ำพัดพาไป และทุกสิ่งที่ดีสำหรับพวกเขา ถูกปล้นไปจากพวกเขา นั่นไม่ใช่วิถีของผู้นำ ดังนั้นพวกเขาจึงเข้าใจทั้งหมดนั้น ฉันพูดว่า "ฉันให้อภัยคุณ ด้วยเพราะบางที อาจไม่มีใครสอนสิ่งดี ๆ ให้คุณเลย และยิ่งคุณ ทำสิ่งไม่ดีมากเท่าไหร่ คุณก็ยิ่งห่างไกล จากสัจธรรม จากพระพร และจากพระคุณ ของพระเจ้ามากขึ้นเท่านั้น ดังนั้น จงหันหน้าไป กลับใจ ไปทางอื่น ไปช่วยเหลือ ให้พร และกอบกู้ แทนที่จะทำความชั่วทั้งหลาย ที่คุณเคยทำมา ที่ลงโทษวิญญาณให้ตกนรก และแม้ในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ ก็ใช้ชีวิตราวกับอยู่ในนรกอยู่แล้ว ทุกข์ทรมานในสงครามและอดอยาก ในภัยพิบัติ ในสภาพอากาศเลวร้าย ที่ทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง ที่พวกเขามี และต้องเป็น ผู้ลี้ภัยในดินแดนแปลกหน้า ต้องขอทานอาหารและเครื่องดื่ม” บางส่วนของข้อความนี้ ฉันบันทึกไว้ แบบเรียลไทม์ และบางส่วน ฉันบันทึกไว้ภายหลัง เช่นเดียวกับบทสนทนาหลาย ๆ บท จึงนำเสนอให้คุณตามที่เป็นอยู่ จิตวิญญาณแสนวิเศษ ที่รักของฉัน บทสนทนานี้ถูกนำเสนอให้คุณฟัง ตามที่เป็นอยู่ ไม่มีการปรับแต่งใด ๆ ยกเว้นอาจจะมีคำหนึ่งหรือสองคำ ที่พูดไม่ถูกต้องบ้างเล็กน้อย ในกรณีนั้นฉันต้องพูดใหม่ แต่ก็แค่นั้นแหละ เช้านี้ เดิมที ฉันตั้งใจจะสนทนา กับพระบาทสมเด็จ พระราชาซาย แล้วเพราะฉันต้องไป คุยกับนักบุญท่านหนึ่ง จากนั้นก็เกิดเรื่องขึ้น เหล่าผีก่อกวนเข้ามา ทำให้ทุกอย่างยุ่งเหยิงไปหมด นั่นคือที่มา ของการสนทนานี้ ตอนนี้ฉันต้องตัดสินใจว่า จะรายงานเรื่องนี้ให้คุณทราบ หรือจะไปสนทนา กับพระบาทสมเด็จพระราชาซาย ที่จริงแล้ว นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ที่ฉันคุยกับเหล่าผี แต่เป็นก่อนหน้านี้ ฉันแค่พูดถึงมันอย่างไม่ตั้งใจ หรือไม่ก็ส่งพวกมัน ลงไปขังไว้ในนรก แต่วันนี้ ฉันรู้สึกอยากจะ คุยกับพวกเขาในรายละเอียด เพิ่มเติมอีกสักหน่อย และเป็นเพราะ พระคุณของพระเจ้าอย่างแท้จริง ที่ทำให้พวกเขากลับใจทันที หลายครั้งก่อนหน้านี้ พวกเขาไม่ได้ ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากนัก เพราะพวกเขายังรู้สึกว่าตัวเอง มีอำนาจแต่เมื่อไม่นานมานี้ หลายคนในพวกเขากลับอ่อนลง ฉันหมายถึง รู้สึกซาบซึ้งใจ และอ่อนไหวลงด้วยความรัก พวกเขาพูดว่า “ความรักของฉัน” จึงง่ายกว่าที่จะเอาชนะพวกเขา และนั่นก็ทำให้ระบบทั้งหมด ของพวกเขาสั่นคลอนไปด้วย บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผล ที่ทำให้วันนี้พวกเขา อ่อนน้อมถ่อมตนมากขึ้น และ ยอมรับคำแนะนำได้ง่ายขึ้น ดังนั้นจึงเป็นเรื่องง่ายกว่า สำหรับฉันที่จะให้อภัยพวกเขา และช่วยเหลือพวกเขาในบางด้าน ดังนั้นฉันหวังว่านับจากนี้เป็นต้นไป พวกเขาจะออกไปช่วยเหลือผู้คน ช่วยเหลือมนุษย์ ช่วยเหลือชาวสัตว์ ปกป้องมนุษย์ ปกป้องชาวสัตว์ และสิ่งมีชีวิตที่บริสุทธิ์ และไร้ที่พึ่งอื่น ๆ เพื่อที่พวกเขาจะได้รับผลบุญเร็วขึ้น นอกจากนี้ โลกของเราจะ สงบสุขเร็วขึ้น เจริญรุ่งเรืองมากขึ้น มีเสรีภาพมากขึ้นในหลาย ๆ ด้าน เร็วกว่าแต่ก่อน เราขอขอบคุณพระองค์ พระเจ้า ผู้ทรงฤทธานุภาพ มาปาของเรา จากส่วนลึก ๆของจิตวิญญาณเรา สำหรับความกรุณา ความเมตตา และพระคุณของพระองค์ ขอให้พระองค์ทรงพอพระทัยกับเรา มนุษย์ผู้อ่อนแอ ชาวสัตว์ที่น่าสงสาร สรรพชีวิตอื่นใดในโลกนี้ด้วยเถิด ขอบคุณพระองค์ พระเจ้าของฉัน อ้อ ที่จริงวันนี้คือวันที่ 5 กรกฎาคม ถ้าฉันบอกว่าวันที่ 4 กรกฎาคม กรุณาเปลี่ยนเป็นวันที่ 5 ด้วย ช่วงเช้าตรู่ คุณมักจะจำอะไรไม่ค่อยได้ นอกจากนี้ เมื่อคืนก่อน ฉันนอนไม่ค่อยหลับ เพราะทุกอย่างที่อยู่ไกลออกไป แต่ก็ไม่ไกลนัก แต่ชาวสุนัขที่อยู่ไกลออกไป บอกฉันว่ามีโจร กำลังเข้ามาในบริเวณนี้ ดังนั้น ฉันจึงพยายามปกป้องสิ่งของ ที่ใช้ในการทำงานบางส่วนของฉัน จริง ๆ แล้วมันก็ไม่มากเท่าไหร่ ฉันแค่พยายามซ่อนโทรศัพท์ เป็นโทรศัพท์ที่ใช้งานได้ปกติ แล้วคุณรู้ไหมว่าฉันซ่อนอะไรไว้ – กล้องที่ยังเก็บ ภาพถ่ายของฉันไว้หลายร้อยภาพ ซึ่งฉันยังไม่มีเวลาแก้ไขเลย ดังนั้นฉันจึงไม่ได้ส่งไป ดังนั้นมันจึงยังเป็นแบบดั้งเดิมอยู่ เป็นเรื่องตลกที่ ฉันไม่ได้พยายามรักษาเงินใด ๆเลย ฉันไม่มีมันติดตัวมาเลย แล้วก็เลยพยายาม ที่จะรักษาภาพถ่ายเอาไว้ ที่จริงแล้ว สำหรับฉัน มันมีค่ามาก ฉันไม่ได้มีเวลา ที่จะถ่ายภาพ สิ่งแวดล้อมเสมอไป และเมื่อไม่กี่วันก่อน ฉันได้เห็นผลไม้สวยงามบางชนิด ที่ขึ้นอยู่บนพุ่มไม้เตี้ย ๆ แต่สวยงามมาก พวกมันมีสีส้ม สีส้มสดใสมาก และมีขนาดเล็ก แต่สวยงามมาก และฉันคิดว่าฉัน จะถ่ายรูปพวกมัน แต่ตอนนั้นฉันยุ่งมากเกินไป ฉันลืมเรื่องนั้นไปหมดแล้ว หลายวันต่อมา ฉันกลับ ไปที่บริเวณเดิมอีกครั้ง – พวกมันหายไปหมดแล้ว เพราะเมื่อคืนก่อนหน้านั้น มีลมพัดแรงมาก และมันก็พัดทุกอย่างปลิวไปหมด หลายสิ่งหลายอย่างปลิวไป รวมถึงผลไม้พวกนี้ด้วย ฉันรู้สึกแย่มาก แย่จริง ๆ เพราะมันหายากมาก ฉันไม่เคยเห็นพวกมัน แถวนี้มาก่อนเลย นี่เป็นครั้งแรก และเป็นครั้งเดียวที่ฉันได้เห็น น่าเสียดายจัง ถ้าฉันอยู่ที่นี่ ไปจนถึงปีหน้า และไม่ต้องย้ายอีก บางทีฉันอาจจะมีโอกาส ได้เจอพวกมัน ตอนนี้เพิ่งจะหกโมงเช้ากว่า ๆ เท่านั้นเอง แต่ฉันคิดว่าฉันจะส่งข้อความนี้ไป จะได้เสร็จ ๆ ไป ฉันจะได้ไม่ต้องคิดมาก อีกต่อไปแล้ว ฉันหวังว่าทีมของฉันจะไม่ว่าอะไรนะ ถ้ามันเช้าเกินไปที่พวกเขาจะทำงาน ขอบคุณทีมงาน Photo Caption: “ชีวิตบนโลกนี้ช่างสั้นนัก วันนี้มีชีวิตชีวาและงดงาม พรุ่งนี้…ไม่เป็นเช่นนั้น!”
