Szczegóły
Pobierz Docx
Czytaj więcej
No więc, w związku z tą rozmową, spotkaniem i konferencją z BOGIEM oraz kilkoma Królami Buddami, które były wcześniej… Padła wzmianka o moim bezpieczeństwie w lesie, więc od tamtej pory stałam się nieco bardziej ostrożna. Właściwie, to przeważnie nie oddalam się nigdzie dalej niż na jakieś 10 metrów, nawet jeśli chodzi tylko o spacer czy coś w tym rodzaju. Więc, w zasadzie, jestem bezpieczna, przeważnie. Są tu duże osoby-zwierzęta, takie jak duże osoby-jelenie i jeszcze większe, ale te osoby-zwierzęta są wobec mnie bardzo łagodne. Czasami na mnie spoglądają albo kilka razy pochylają głowy, a potem po prostu odchodzą. Nie ma problemu. Jednak od czasu tej konferencji jestem nieco bardziej wyczulona na to, co dzieje się wokół mnie. Dlatego zwracam większą uwagę. A ostatniej nocy, tuż po rozpoczęciu konferencji z BOGIEM, usłyszałam na zewnątrz jakieś odgłosy i serce mi trochę podskoczyło. Wtedy wyszłam. Poprosiłam o pozwolenie, by odejść z miejsca medytacji i rozsunąć zamek namiotu, żeby sprawdzić, czy na zewnątrz jest coś, na co powinnam uważać lub czego unikać. Zapaliłam latarkę, ale nic już nie było. Hałas powtarzał się jeszcze kilka razy, również później. Wcześniej nie zwracałam na to zbytniej uwagi, rozmawiałem z BOGIEM. A po sprawdzeniu latarką usłyszałam jeszcze kilka odgłosów, jakby coś dotykało mojego namiotu – tak jak to brzmi w przypadku plastiku – ale nie było to zbyt głośne ani zbyt duże. Kilka dni temu, kiedy padał ulewny deszcz i coś spadało – może małe gałązki czy coś w tym rodzaju – na namiot, robiło to hałas i tak dalej. Wiedziałam jednak, że to tylko deszcz i wiatr, więc nie sprawdzałam, co się dzieje i nic się nie działo. Ale ostatniej nocy było inaczej. Więc trochę podskakiwałam, serce mi waliło. Serce mi trochę szybciej biło. Sprawdziłam, ale nic tam nie było, więc nie sprawdzałam ponownie. A potem, godzinę później, pojawiła się ta droga osoba-lisica. Lisica. Tyle właśnie czasu zajęło jej dotarcie do mnie. Pewnie mieszka po drugiej stronie lasu i potrzebowała na to sporo czasu, zwłaszcza, że to w nocy. Leśna droga nie jest utwardzona asfaltem ani niczym podobnym, więc pomyślałam: „Och, biedna osoba-lisica”. Czuję do niej wielką empatię, bo nie jest łatwo tak chodzić po lesie w nocy. Ale chyba takie jest ich życie. Przeważnie chodzą nocą i trzymają się z dala od ludzkich domów, bo boją się ludzi. Życzę jej wszystkiego najlepszego za to, że wyświadczyła mi taką przysługę, przychodząc z tak daleka w ciemności, by powiedzieć mi, że tu jestem bezpieczna: „Nie martw się”. Nie, ona powiedziała: „Nie bój się” – „Nie bój się. Tutaj jesteś bezpieczna”. To wszystko, co powiedziała. A cokolwiek jeszcze wam opowiedziałam, pochodziło z mojej rozmowy z nią. Byłam też ciekawa. Chciałam po prostu z nią porozmawiać, żeby nawiązać przyjazną relację. Ale po półgodzinie odeszła, krążąc wokół mojego namiotu nie tuż obok niego, tylko wokół niego, w znacznej odległości, wiele metrów dalej i płacząc przez pół godziny. A potem odeszła. Serce mi się jakby ścisnęło. Tak mi jej żal. To wcale nie jej wina. Gdyby nie istniały negatywne istoty kontrolujące tę planetę oraz kontrolujące zachowanie ludzi i inteligencję, nie wpadłaby w życie osoby-lisa. Ale pomogę jej, jak tylko będę mogła, aby przyspieszyć jej wyzwolenie. Biedna osoba-lisica. Tak mi jej żal. Tak bardzo płakała, a moje serce jest pełne smutku, ogromnego smutku. Nie obwiniałam jej. Nie obwiniam jej. Nigdy jej nie obwinę, bez względu na to, kim się stanie, czy odniesie sukces w swoich duchowych dążeniach, czy też nie. Czuję tylko miłość i współczucie do niej, nic więcej. Myślę, że to z powodu mojego niepokoju, wywołanego odgłosami dochodzącymi z zewnątrz mojego namiotu, ona to wyczuła i dlatego przyszła mnie pocieszyć. I to mi wystarczy. Nie obchodzi mnie, co zrobiła. Nie obchodzi mnie, jaką krzywdę mi wyrządziła ponad 200 lat temu. Po prostu czuję do niej ogromną miłość, ogromną wdzięczność, a także ogromną sympatię i smutek z jej powodu, z powodu jej losu, z powodu jej nieszczęsnego upadku z łaski. Ale robi postępy w swojej praktyce duchowej. Jest w porządku. Posiada wiele magicznych mocy, dzięki czemu może lepiej przetrwać w swojej sytuacji i na łonie natury. Dlatego mniej się o nią martwię. Po prostu jest mi jej bardzo, bardzo żal. Każdy by jej współczuł – taki wielki upadek, z wyżyn bycia człowiekiem do życia jako bezbronna osoba-lisica w lesie. Tak to już jest. Na początku nic mi nie przyszło do głowy, ale po chwili odpoczynku pomyślałam, że równie dobrze mogę opowiedzieć wam tę historię. Może to wam w jakiś sposób pomóc, abyście mogli sprawdzić w swoim sercu, w swoim wnętrzu, czy robicie wszystko, co trzeba, by uratować się z podobnej sytuacji. Nie wszystkie osoby-lisy mają szczęście, by pamiętać to czego nauczyły się podczas inicjacji, i wznieść się na wyższy poziom ewolucji. Oczywiście ona też modli się codziennie. I przeważnie jest weganką. No, z wyjątkiem kilku martwych, suchych robaków. Och, właśnie mi o tym powiedziała. Niespodzianka. Bardzo dobrze, bardzo dobrze. Widzicie, właśnie dzięki temu może dalej praktykować. Gdyby to był ktoś inny, mógłby spaść jeszcze niżej, powrócić do jedzenia mięsa osób-zwierząt na przykład, albo znów zacząć robić niezdrowe rzeczy, a nawet złe uczynki, do których popchnąłby go nawyk. Wtedy prawdopodobnie nie miałby nawet tyle szczęścia, by stać się żywą osobą-lisem, ale być może byłby torturowany w piekle. Nawet gdybym mogła uratować was z piekła, mogłoby to wymagać długiego, długiego, długiego czasu cierpienia, a już teraz jest bardzo, bardzo, bardzo dużo. Więc proszę, dbajcie o siebie, ceńcie swoje szczęście, że zostaliście inicjowani w medytację Quan Yin, świętą praktykę, której być może nie doświadczylibyście przez tryliony i gazyliony lat, ani eony czasu. Wszyscy wiedzą o tym. Wszyscy w Niebie o tym wiedzą. Ale nie wszyscy ludzie to wiedzą. To bardzo żałosna sytuacja dla ludzi. I nie potrafię przestać płakać czasami z ich powodu. I nie potrafię przestać starać się z całej siły, najlepiej jak potrafię, przypominać im, kim są i jak powrócić do swojego prawdziwego, chwalebnego, pięknego, spokojnego i wolnego Domu w Niebie. Mogę tylko dać z siebie wszystko i życzyć im wszystkiego najlepszego. Nawet osoby-zwierzęta mają większą inteligencję niż ludzie, jeśli chodzi o wartości duchowe i cenne życie człowieka. Posiadanie ludzkiego ciała jest jedną z najlepszych rzeczy, jakie można mieć we Wszechświecie, poza osiągnięciem oświecenia pod przewodnictwem żyjącego, wysoce rozwiniętego duchowo Mistrza, dzięki czemu można mieć gwarancję Wyzwolenia i świętego życia – oczywiście pod warunkiem, że się praktykuje. Albo przynajmniej nie oczernia się tego Mistrza, nie plotkuje, nie opowiada kłamstw i nie robi wszelkiego rodzaju innych rzeczy, tak jak to robili niektórzy mnisi w Âu Lạc (Wietnamie). Nie w Âu Lạc (Wietnamie), z Âu Lạc (Wietnamu), a może niektórzy nadal są w Âu Lạc (Wietnamie). Pozwolę sobie przypomnieć wam, mnisi, że nie powinniście plotkować. To jedna z waszych zasad. Nie mówcie rzeczy, które nie są prawdą, tylko po to, by kogoś poniżyć, tak jak zrobiliście to w stosunku do mnie. Nawet jeśli chcecie plotkować, musicie sprawdzić, czy te plotki są prawdziwe. Celowe kłamstwo jest jeszcze gorsze. W piekle odetną wam język, wiecie o tym. Budda nauczył was wielu rzeczy o tym, jak ludzie są karani w piekle, jeśli nie będą cnotliwie przestrzegać zasad – chodzi po prostu o to by być dobrym człowiekiem, nie mówiąc już o byciu świętym. Nawet jeśli chodzi o Pięć Zasad dla osób świeckich, złamaliście prawie wszystkie z nich. Swoimi czynami, swoją mową– to jest tak oczywiste. Nie jestem pewna, czy dopuściliście się niewłaściwego zachowania seksualnego, ponieważ jest to zbyt prywatna sprawa, by ktokolwiek mógł o tym wiedzieć. Nawet byście się do tego nie przyznali. Ale wiele rzeczy, które powiedzieliście – nie wiem, co mówiliście o wszystkich innych – ale to, co powiedzieliście o mnie, to wszystko jest złe, całkowicie, w 360% złe. Nie powinniście nawet wspominać o czymś takim. Nawet jeśli to prawda, nie plotkuje się w ten sposób, by cały świat poznał czyjąś słabość, chyba że porozmawiacie z tą osobą i upewnicie się, że to wszystko prawda, oraz że ta osoba wyznałaby to wam i powiedziała: „tak jest, tak, tak”. Wiecie jednak, że w Kościele katolickim mogą popełniać wiele innych błędów, ale tego właśnie nie robią. Wierni przychodzą do nich, by wyznać swoje prywatne grzechy. Nigdy nie wolno im tego wyjawiać na zewnątrz. Nigdy tego nie robili. Do tej pory nie widziałam żeby jakiś ksiądz, ujawnił prywatny problem lub grzeszny czyn któregokolwiek ze swoich spowiadających się wiernych. Mają konfesjonał, w którym są tylko ksiądz i wierzący, który chce się wyspowiadać, tylko ta dwójka, i tyle. A ksiądz nigdy nie otworzyłby ust, by powiedzieć cokolwiek na temat spowiedzi tej osoby. Jak więc buddyści mogą mówić takie rzeczy, które szkodzą ich reputacji? A wy nawet nie sprawdziliście na ile to prawda, a na ile fałsz. Widzicie to? Mam więc nadzieję, że od dzisiaj, dzięki mojemu przypomnieniu, nie będziecie tego więcej robić, bo to jest dla was bardzo złe, bardzo, bardzo złe. Przejmujecie karmę tych ludzi. A wiecie, że noszę ze sobą tak ogromną, tak wielką karmę z powodu karmy całego świata. Więc proszę, nie bądźcie tak nierozsądni, by przejmować moją karmę. Ona jest zawsze gotowa. Jeśli mnie dotkniecie, natychmiast zostanie wam przekazana. Właśnie tak. Nie mam na myśli nawet dotknięcia mojego fizycznego ciała, wystarczy, że dotkniecie czegokolwiek związanego ze mną, z moim życiem, czegokolwiek, dobrego czy złego, prawdziwego czy fałszywego, wszystko to trafi do was. Więc proszę, bądźcie ostrożni. Nie plotkujcie o mnie. Szczerze mówiąc, nie dbam już o swoją reputację, ponieważ nie jestem w stanie walczyć z wami wszystkimi, mnichami i świeckimi – jest was zbyt wielu. Ale to również sprowadza pecha na wasz kraj, Âu Lạc (Wietnam). Rozumiecie? Wszelkie zło będzie złe dla was i dla waszych krewnych, przyjaciół, rodziny oraz kraju. Dlatego, o ile pamiętam, prawie dwukrotnie doszło do konfliktu z Chinami – choć były to tylko groźby. Kolejny problem dotyczył Kambodży. Została ona wyjaśniona, na tyle, na ile pozwala mi Niebo, ale Oni nie zawsze na to pozwalają. Bardzo kocham Âu Lạc (Wietnam). Kocham ten język. Kocham tych ludzi. A wy, ta grupa, zniszczyliście to, splamiliście reputację Âu Lạc (Wietnamu). Nie powinniście byli tego robić. Photo Caption: „Wybierz się na spacer, ciesz się MIŁOŚCIĄ BOGA poprzez JEGO/JEJ Stworzenie!”
